RECREATIEF VOETBAL IN CORONATIJD SLAAT NERGENS OP

TABA 35+ 1 – JOS Watergraafsmeer 35+1                2-0 (1-0)

Een kleine impressie vooraf. Net als AMVJ wijkt TABA af van het door de KNVB aangereikte regelgeving. Dat is hun goedrecht. Zij stellen GEEN kleedkamer beschikbaar en geen douche. Op het niveau waar we inmiddels beland zijn, telt vooral de gein er omheen. Natuurlijk willen we vanaf het fluitsignaal allemaal nog winnen, maar de kleedkamerhumor vooraf, na afloop en daarna met zijn allen nalullen met een vette hap en flinke slok houdt je uiteindelijk op de been na een werkweek vol regels en Coronastress. Dat is er nu allemaal niet. Geen publiek, je waant je op een spooksportpark.

Het omkleden in de fraaie tent bij JOS en een deel dat later aanschoof bij TABA verliep goed. Het was nog droog. Vervolgens loop je 90 minuten in het zweet en regent het pijpenstelen. Dan fluit de scheidsrechter af en kleed je je rond de dug-out om. In de nattigheid trek je het droge kloffie aan met windkracht 6 op jouw blote rug. Als je dan al geen Corona oploopt heb je een longontsteking te pakken. Leg die competitie nu gewoon stil KNVB! Wij voetballen voor de sfeer er omheen en omdat het spelletje leuk is. Als we dit willen waren we wel gaan hockeyen, want die vinden het prima om in tenue te komen en te gaan.

De wedstrijd: JOSW begon goed georganiseerd met veel afwezigen vanwege het vroege tijdstip in combinatie met sportend kroost. Het kostte wel de mogelijke moeite om de organisatie vast te houden. Dat vergt discipline en ondanks dat TABA optioneel sterker was lukte dat goed. JOSW gaf weinig weg, en creëerde zelf een aantal mogelijkheden, maar konden voorin niet het verschil maken. Een afstandsschot van Ron ging net over. Gaandeweg de eerste helft meldde zich ook het aloude blessureduiveltje zich weer. Viel eerst was Paul Jongbloed uit met een kuitblessure, volgde kort daarna Mo met een liesklacht na een stevige botsing op het middenveld. Juist in die fase sloop er onnodige irritatie in de ploeg. Het coachen werd niet meer als hulpmiddel maar als aanval gezien en dat had zijn weerslag. Kort voor het rustsignaal kwam TABA op voorsprong. Chris redde nog goed op een kopbal, maar de rebound was voor de spits, die net even iets sneller kon reageren. Na de rust viel ook Roy weg met een naar het aanziet een hamstringblessure. Ondanks dat bleef JOSW keihard knokken, met en voor elkaar. JOSW was nu ook duidelijk sterker dan TABA en dat leidde tot tal van kansen. Vanuit een hoekschop kopte Ron naast en Ronald kreeg de bal meerdere malen alleen voor de doelman niet binnen de palen. Daarom werd het laatste kwartier een slotoffensief ingezet. Ron schoof door naar voren en achterin konden Stephan, die goed speelde en Peter het prima af in de één tegen één duels. Helaas zat het opnieuw niet mee. De eerste de beste corner kon TABA geheel vrijstaand inkoppen en tot overmaat van ramp viel op Martin, die al wat krampverschijnselen had maar niet meer gewisseld kon worden uit, waardoor het slotoffensief in de prullenbak kon. Daardoor een onnodige nederlaag, die door de trieste weersomstandigheden een desolaat sportpark, nog vervelender aanvoelde dan het was.

Een autorit met een rillerig lijf gevolgd door een heerlijk warm bad liet de ellende voor even afglijden. Al snel nam het gevoel om thuis iets recht te zetten tegen Amstelveen de overhand. Gezakt van 2 naar 6 maar nog heel veel wedstrijden om lekker te voetballen. Graag met kleedkamers en publiek. Ik snak naar het einde van deze kloten Corona-periode.

 

Zij deden het: Chris, Fred, Paul, Stephan, Ton, Jan den B, Ron, Mo, Roy, Martin, Ronald, Nico, Peter, Donny en Louis.