DE EERSTE NEDERLAAG

 

JOS Watergraafsmeer 35+ – BZC’13 zat 1 2-5 (1-2)

 

Dit weekend werd de eerste nederlaag een feit. Op zich kun je daar prima mee leven. We speelden tegen een team dat alle voorgaande wedstrijden verloren had. Nauwelijks gescoord. Nu kun je de pech hebben dat je toevallig tegen de 4 topploegen begint, maar eenmaal op het veld viel al op, dat de formatie uit Loosdrecht òf een graag geziene gast is op de Botox plantage van Dr. Schumacher, op trainingskamp geweest was in Lourdes of simpelweg ietwat verjongd was. Het laatste bleek het geval. Na afloop hebben we even een blik op de site geworpen en daar bleek toch echt dat we grotendeels tegen de Zaterdag 1 hebben gespeeld. Hadden we daarvan kunnen winnen? Ja, absoluut. Want behalve de vakantiegangers en geblesseerden kregen we nog twee late afmeldingen, waardoor we slechts één (half-fitte) wissel hadden. Dat maakte het bij voorbaat al behoorlijk lastig. De eerst twintig minuten niet. JOSW had veel balbezit en er waren ook kansen. Arthur schoot voorlangs en een kopbal van Mo maar net over. De bal werd aardig in de ploeg gehouden, maar de tegenstander was taai en kwamen er met hun jeugdige spelers handig en snel uit. Met name de nummer 14, getooid met jeugdpuistjes, was goed. Toch hoefde Chris nauwelijks in actie te komen. Tot de 25e minuut. Een aanval van de gasten werd afgeslagen en onschadelijk gemaakt door Louis, die de bal echter zeer ongelukkig in zijn eigen doel werkte. Een domper, maar niet om te wanhopen. Vanaf dat moment was JOSW het wel even kwijt. Het veld werd groter en de passing steeds onzuiverder. Veel balverlies tegen een gelijkgestemde tegenstander is al vervelend, maar wanneer ze ook nog eens rapper en sterker (lees jonger) zijn wordt het moeilijk. Vervolgens kwam BZC ook nog op 0-2 door een misverstand achterin. Roland Claus deed direct iets terug. Hij werd diep gestuurd en lobte van grote afstand de bal over de uitlopende doelman. Nog voor rust leek JOSW de uitgelezen kans te krijgen om met een gelijke stand te gaan rusten. Arthur werd grof onderuit gelopen en Bart Eier (vandaag de stand in voor arbiter De Kamps) aarzelde niet en gaf terecht een strafschop. Roland, die goed in de wedstrijd zat en vaker het kunstje had gedaan kreeg de bal helaas niet achter de doelman. Ondertussen was Mo opnieuw geblesseerd geraakt en moest in der rust de strijd staken.

Omdat ook Ron, Theo en Ronald niet okselfris meer waren en de tegenstander nog was nieuwe gazellen inbrachten werd het een zware opgave. Toch had de tegenstander niet de klasse om het verschil zelf te maken. Opnieuw stak JOSW de helpende hand toe. Gerrie kopte terug op Chris, die daar niet op rekende. De topscorer van de zaterdag 1 wel. 1-3.

Het laatste kwartier startte het alles of niets offensief. In de vorige wedstrijden stond JOSW al eens op uit de dood en bijna leek het ook nu nog te gebeuren. Ron, die als extra spits naar het front was gestuurd, reageerde op een leep passje van Roland en werd vlak voor de afronding ondersteboven geschoffeld. Een gat in de sok en schoenafdruk, maar de licht geschifte nummer 13, hield bij hoog en bij laag vol dat er niets aan de hand was. Gelukkig hebben we de foto’s nog… Ditmaal ontfermde Theo zich over de strafschop en trof heel hard de paal. Een minuut later trof Jan Wijngaard met een pegel diezelfde paal. Dit was de genadeklap. Helemaal toen een nieuw misverstand de 2-4 inluidde, 4 goals min of meer door JOSW zelf gemaakt. Tel daar de twee gemiste strafschoppen bij op. Daar moet een eerste elftalspeler zich eigenlijk voor schamen. De 2-5 in de slotminuut was voor de statistiek. Jammer was het wel dat het uitgerekend die rare nummer 13 was die hem zonder zelf te weten in de kruising frommelde. Hopelijk kunnen we in Loosdrecht iets rechtzetten, mits hun vlaggenschip zelf moet spelen… BZC nam niet even de moeite nam om een drankje te drinken al waren ze in het veld al niet zo gezellig. Dat hebben wij daarom maar gedaan.